Οι φίλοι μας τα ζώα

 

Ένα σκυλί είναι εκείνο που μου αφήνει την τελευταία εικόνα της κάθε μέρας μου. Ένας μεγαλόσωμος σκύλος σε μια μικρή έκταση-αυλή στη μέση της πόλης. Τις πρώτες μέρες που έκανα αυτή τη διαδρομή εκείνος γαύγιζε και ανέβαινε με τα μπροστινά του πόδια στο φράχτη ...;με φόβιζε ...;

Άλλα δεν το' δειχνα! Μετά από κάποιες μέρες ο σκύλος πια ηρέμισε και μάλιστα όταν περνώ από κει πηγαινοέρχεται χαρούμενος θαρρώ γιατί μάλλον με αναγνωρίζει πια, ενώ αγριεύει σε αγνώστους περαστικούς.

Είναι από τα στιγμιότυπα που περιμένω να δω κάθε μέρα που κάνω την ίδια εκείνη διαδρομή ...;!

Τα ζώα. Οι συμβίοι μας σε τούτο τον πλανήτη. Πλάσματα, ζωντανοί οργανισμοί που μαζί τους μοιραζόμαστε το αέρα που αναπνέουμε, το νερό στοιχείο ζωής μας, την τροφή που μας προσφέρει ο πλανήτης στον οποίο κληθήκαμε να ζούμε όλα τα έμβια όντα.

¨Αυξάνεστε και πληθύνεστε¨ έδωσε εντολή ο δημιουργός ¨και κατακυριεύσατε τη γη¨. Κι εμείς οι άνθρωποι;  Θεωρήσαμε τα πάντα ότι μας ανήκουν και γίναμε από χαρούμενοι φίλοι και γείτονες και όντα που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξάρτιονται , δυνάστες , κυρίαρχοι , βασανιστές , υπερόπτες , απέναντι σε πλάσματα λιγότερο δυνατά από μας. Γιατί αυτή μόνο η διαφορά υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα. Χαρίσματα; Πάρα πολλά και στους μεν και στα δε-άνθρωποι και ζώα. Γι' αυτό και συνήθως ανά τα χρόνια ευτυχώς τα ζώα και οι άνθρωποι συνυπήρχαν στο ίδιο περιβάλλον και υπήρχε το δώσε πάρε, μια ισορροπία του φυσικού κόσμου ώστε να υπάρχει αρμονία.

Δυστυχώς και παρότι οι άνθρωποι θέλουμε να λέμε ότι υπερέχουμε των ζώων επειδή έχουμε λογική ενώ εκείνα μόνο το βασικό ένστικτο μέσα τους, οι άνθρωποι συμπεριφερόμαστε μάλλον χωρίς ούτε καν το βασικό ένστικτο. Επιβίωση σε αρμονία με τη φύση.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε κείνους που δεν σέβονται τα πλάσματα με τα οποία ταχτήκαμε να συγκατοικούμε πάνω στη γη άλλωστε αναφέρθηκα κάπως παραπάνω και από την άλλη νομίζω δεν υπάρχει κάτι προς συζήτηση σε αυτό το επίπεδο. Πέρα από τη λογική οι άνθρωποι έγιναν κοινωνοί πολιτισμού στους αιώνες της ύπαρξής τους στον πλανήτη.

Αναφέρομαι στην έννοια λοιπόν ζωοφιλία. Και αναρωτιέμαι τι σημαίνει. Σημαίνει άραγε αποφασίζω να έχω μαζί μου ένα ζώο γιατί είναι μόδα; Σημαίνει ότι το κάνω γιατί δεν έχω με κάτι άλλο να ασχοληθώ; Κι αν αποφασίσω να ασχοληθώ με ένα ζώο έχω μάθει πως πρέπει να το κάνω; (τα ζώα έκτος τροφής νερού και κάνα χάδι χρειάζονται  χώρο σεβασμό στις ανάγκες τους- τα ζώα δεν έχουν τις δικές μας ανάγκες- χρειάζονται τρόπο ώστε να ζήσουν, να αναπαραχθούν να αναπνεύσουν την ελευθερία τους.

Δεν είχα ποτέ ζώο εκτός από μια περίοδο που είχα ένα καναρίνι που κελαηδούσε υπέροχα το πρωί και πέθανε ...;!!! Και μετά δυο παπαγαλάκια που  παίζαν στο κλουβί τους έζησαν ένα διάστημα και πεθάνανε κι αυτά ...;! Και ποια ήμουν εγώ να κρατώ κάποια πλάσματα αιχμάλωτα σε κλουβί; Και τι ματαιοδοξία να στενοχωριέμαι που πεθάναν και δεν είχα ζωάκι πια! Αφού όλα τα πλάσματα γεννιούνται και πεθαίνουν κάποτε ...;Και μια φορά είχαμε μια γατούλα ...;της γειτονιάς ήταν αλλά έτρωγε καλύτερα στο σπίτι μας και έτσι έγινε η αδυναμία μας και εμείς η δική της ...;αλλά μια μέρα τη βρήκαμε νεκρή ...;μάλλον φαρμακωμένη ...;τι στενοχώρια!!!

Θύμωσα γι' αυτό κάθομαι να γράψω τούτα δω για τα ζώα σήμερα.

Θυμώνω λοιπόν. Γιατί οι άνθρωποι αποφασίζουν να έχουν ένα ζώο και  μετά δεν το θέλουν και το πετούν στο δρόμο ή το σκοτώνουν.

Θυμώνω λοιπόν. Γιατί οι άνθρωποι λένε πως είναι ζωόφιλοι ενώ μισούν τους συνανθρώπους τους.

Θυμώνω λοιπόν. Γιατί στην ουσία δεν σέβονται τα ζώα που παίρνουν μαζί τους και τους στερούν ότι δικαιούνται.

Θυμώνω λοιπόν. Γιατί στο όνομα της ζωοφιλίας καταπατούν ανθρώπινα και των ζώων δικαιώματα. (Θυμώνω όταν βλέπω τα πάρκα και τους δρόμους βρόμικους από τα περιττώματα των ζώων που ανήκουν σε κάποιον.)

Τελικά θυμώνω όταν με τις πράξεις τους οι άνθρωποι διαψεύδουν ότι είναι υπέροχα πλάσματα έναντι των ζώων. ¨Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε τη γη¨ . Εντολή για προστασία και σεβασμό όλων όσων συμβιώνουν μαζί μας είτε είναι άλλοι συνάνθρωποί μας είτε είναι διαφορετικά από μας έμβια όντα!!!

alt


...μια μικρή ζωή...Καλή χρονιά!

alt


 

  Κάθισε στο ακριανό παγκάκι εκεί που τέλειωνε ο μακρύς δρόμος. Έγειρε λίγο εμπρός και μετά ξανακούμπησε πίσω. Φαινόταν σκεπτικός.

Ένας άντρας όχι πολύ μεγάλος σε ηλικία κάπου πάνω από τα τριάντα θα τον έκανες. Λίγο κουρασμένο το ύφος του προσώπου του, μα στα μάτια διέκρινες μια διαύγια , εξυπνάδα και όρεξη για συνέχεια.

 Το σούρουπο τούτη δω την νύχτα, στη μέση του χειμώνα, ήταν όπως πάντα λίγο θαμπό, λίγο μελαγχολικό, με τα χρώματα του ήλιου ακόμα να βάφουν εκεί χαμηλά στη δύση. Σε λίγο ο ήλιος θα είχε χαιρετήσει για άλλη μια φορά για να παραδώσει τη σκυτάλη του στη νύχτα. Καθόταν σιωπηλός ,σκεπτικός. Στο μυαλό του διαδραματίζονταν παρελθόν, παρόν και μέλλον. Άνθρωποι, ψυχές, συνήθειες, ανάγκες, κόσμοι, περιβάλλοντα ...

Κάτι μικρά μαύρα όντα ανασαλευόντουσαν στο μυαλό του και ανεβοκατέβαιναν μια στην ψυχή και μια στον εγκέφαλο.

Όλο το διάστημα της ζωής του, μια πάλη. Μια πάλη που δεν διάλεξε, αυτός είναι ο προορισμός Του. Και παρότι δεν είναι Εκείνος υπεύθυνος, ο απολογισμός χαρακτηρίζει Εκείνον.

Τα μικρά μαύρα όντα ζωηρά και ακατάστατα, πονηρά και υποχθόνια, πριονίζουν συνεχώς το δέντρο του μέλλοντος στο μυαλό του. Και κάθε  τόσο γίνεται ένα θαύμα και το δέντρο ξαναγίνεται και άντε από την αρχή. Όμως Εκείνος τρέμει, κουράζεται, αμφιβάλλει, φοβάται. Θέλει να παραδώσει το δέντρο του μέλλοντος γερό και εύρωστο ...

 

 Σε λίγο περνά μπροστά του ένα ζευγάρι. Σέρνουν ένα καρότσι με τα δίδυμα παιδιά τους. Πόσο χαριτωμένα! Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Οι γονείς χαμογελούν από ευτυχία και αγάπη για τα ¨βλαστάρια¨ τους ...

 

 Εκείνος χαμηλώνει λίγο τα μάτια τινάζει τον ώμο άρχισε να νιώθει την ψύχρα του εσπέρους. Στο μυαλό πολλά ...πως τον  υποδέχτηκαν όταν ήρθε! Με τι χαρά και πόσες προσδοκίες! Με τι  δέος και κάποιο φόβο ...για το τι θα έφερνε μαζί του. Λες και είναι υπεύθυνος. Λες και δεν το κάνουν μόνοι τους οι άνθρωποι το μέλλον τους ...

 

 Ποιο κει δυο παιδιά παίζουν ακόμα στο απογευματιάτικο χειμερινό κρύο. Ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Πόσο αθώα είναι τα παιδιά! Πόσο δυνατή αυτή τους η αθωότητα! Πόση αισιοδοξία και τι κρύβει αυτή!...

 

 Άρχισε να χιονίζει. Ο ουρανός πήρε εκείνο το περίεργο άσπρο-γκρι ανοιχτό του νυχτερινού ουρανού όταν χιονίζει. Εκείνος σταύρωσε τα χέρια του σε μια απόπειρα να αγκαλιάσει τον εαυτό του να μην κρυώνει και έκλεισε τα μάτια.

Και τι να κάνει Εκείνος; Πώς να σταματήσει ...

...την αδικία;

...Την κακία;

...Την υπονόμευση;

...Την εκμετάλλευση;

...Την μη αξιοκρατία;

...Την ανισότητα;

...Την ανελευθερία;

 Οι μικροί μαύροι τύποι συνεχίζουν να πριονίζουν το δέντρο του μέλλοντος στο μυαλό του.

 Ξημέρωσε! Το χιόνι σκέπασε τα πάντα. Ακόμα και τα μαλλιά Του. Κρυώνει λίγο ...                                                                     Σε λίγο έρχεται και κάθεται δίπλα Του ένας νεαρός. Μιλά μόνος του.

 

- Θα ζήσω. Θα παλέψω. Το οφείλω. Τι να κάνω; Έχω μια ζωή. Θα κάνω τον κόσμο καλύτερο. Θα τα καταφέρω ...

Φεύγοντας ακολουθεί μια κοπέλα ... κάθεται κι εκείνη για λίγο ...

-Τον αγαπώ. Θέλω να τον κάνω ευτυχισμένο. Σκέφτεται τον αγαπημένο της.

 -Θα ζήσουμε μαζί και θα κάνουμε τον κόσμο καλύτερο ...!

 

Εκείνος τους παρακολουθεί, τινάζει το χιόνι από πάνω του ...χαμογελά ...!

Παραμονή πρωτοχρονιάς! Ακούγονται στις γειτονιές κάλαντα από παιδιά. Οι δρόμοι στολισμένοι.. Οι περαστικοί χαμογελούν ... έστω με το ζόρι. Δύσκολοι καιροί!

Σύγκρουση μεγάλη ανάμεσα  στα μικρά μαύρα όντα και το δέντρο που δεν κόβεται με τίποτα. Εκείνα άρχισαν να αγριεύουν.

 

Μεσημέρι  γυρνά στο σπίτι ένας κύριος. ¨Είναι πια κάπου συνομήλικος Του. Δεν κατάφερε να πετύχει τον στόχο  του για μια δουλειά που αγαπούσε και τούτη δεν πάει καλά ... ο πατέρας άρρωστος και όσο για ταίρι ... πως; Χωρίς χρήματα; Με μια ζωή μισερή; Κοντοστέκεται μπροστά Του και προσπερνά.

Ακολουθεί μια κυρία. Χωρίς δουλειά εκείνη, προβληματισμένη φαίνεται. Πριν λίγα χρόνια ... ήλπιζε ... τώρα; Πρέπει να πάρει τη ζωή της από την αρχή;

Δυο υπερήλικες περνούν και κουβεντιάζουν.

-Τι θα γίνει; λένε.

-Μια ζωή ελπίζαμε στο καλύτερο. Μα κάθε πέρσι και καλύτερα. Τίποτα δεν πάει καλά. Αλλού πεινάνε, αλλού πασχίζουν για καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλού υπερισχύουν οι πλούσιοι αλλού οι ...δυνατοί!!!

-Μα, λέει ο άλλος. Εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε υπεύθυνοι για όλα; ...

 

Ανάβει μια ξεχασμένη πίπα που είχε στο παλτό του. Έτσι, υποτίθεται να ζεστάνει τα έξω και τα μέσα του ...!

 

Απόγευμα, ένας μεσόκοπος άντρας καλησπερίζει. Τον κοιτάει στα μάτια. Έχει ένα κουρασμένο βλέμμα. Μαντεύει. Μια ζωή αγώνας. Μια ζωή πάλη Μια ζωή ελπίδα. Ο  περαστικός επισπεύδει το βάδισμα του, προσπερνά.

Ακολουθεί μια κυρία στην ίδια ηλικία με τον περαστικό που προηγήθηκε. Είμαι υπεύθυνη. Αυτά έδωσα αυτά θα πάρω. Δεν είμαι υπεύθυνη. Αυτά πήρα περισσότερα έδωσα ...; Επιταχύνει, χάνεται ...

 

Κρύωσε ...! Έξω έχει πολύ κρύο. Μα στο μυαλό του περισσότερο ...! Τελικά; Τα μικρά μαύρα όντα θα κόψουν το δέντρο του μέλλοντος;

Μια μέρα πριν την πρώτη του χρόνου στην εκπνοή του παλιού χρόνου κάποιος περαστικός ψιθύρισε πως η κυρία και ο κύριος οι διαβάτες εκείνοι της ζωής έφυγαν ...!!!                  

 

Απολογισμός; Για τον καθένα διαφορετικός. Ο καθένας οι στόχοι του, οι χαρές, οι λύπες και οι απογοητεύσεις. Προσπάθησαν, έκαναν ότι μπορούσαν, έκαναν και λάθη. Τα πλήρωσαν. Έτσι είναι η ζωή ...!

 

Σε λίγο πρέπει να φύγει. Ήρθε κι Αυτός νεαρός, με τιμές και δόξες, προσδοκίες και ελπίδες.

Πια, ο γεροαιώνας χαιρετά. Ρυτίδες σκίζουν το πρόσωπό του και βαριά είναι τα  βήματα.

Απογοήτευση. Τι άφησε καλό στον κόσμο;

Δικαιολογία. Τι μπορούσε να κάνει αυτός;

Παρηγοριά. Είχε και καλά. Επιτεύγματα, πρόοδος

Μετάβαση. Θα γίνουν όλα καλύτερα ...ο επόμενος ...Αιώνας!

Τα παιδιά τραγουδούν μπροστά του τα κάλαντα. Είναι χαρούμενα, γελαστά. Έχουν τη ζωή. Δεν ξέρουν που θα οδηγηθούν. Θα προσπαθήσουν. Θα τα καταφέρουν.

Ο γεροαιώνας αποχαιρετά με ένα μειδίαμα στα χείλη ... Τελικά το δέντρο του Μέλλοντος γλύτωσε πάλι. Το γλύτωσαν τα παιδιά. Εκείνα κρατούν το μέλλον πάντα στα χέρια τους ...!!!

Καλή πρωτοχρονιά με αισιοδοξία πάντα για το καλύτερο αυτού εδώ του κόσμου ...!

Κατερίνα


Καλές, ειρηνικές γιορτές με αγάπη (από μένα) και από όλους για όλους!!!

Οι βιτρίνες στολίστηκαν από πολύ νωρίς. Φωτάκια και κάθε είδους στολίδια προμήνυαν τον ερχομό τον χριστουγεννιάτικων  γιορτών και φέτος. Η πόλη άλλαξε ένδυμα και στολίστηκε γιορτινά και αυτή και οι άνθρωποι χαμογελαστοί πλημμύρισαν τους δρόμους της πόλης για τα ψώνια των ημερών και για το καφεδάκι τους με τους φίλους κάτι να νιώσουν από αυτό το μήνυμα των Χριστουγέννων που φέρνει αγάπη, συναδέλφωση χαρά και ελπίδα.

Τα διάφορα μαγαζάκια εποχιακά με κάθε είδους δωράκια και  στολίδια διαφόρων ειδών, δέντρα για το στόλισμα, αγιοβασίληδες σε διάφορα σχήματα και μεγέθη χιονάνθρωποι, τάρανδοι φωτάκια, μουσικές, κάνουν τη διαφορά τους τούτες τις μέρες. Ένας κόσμος από παιχνίδια εποχιακά που όμως επιτρέπεται να παίζουν και οι μεγάλοι στα πλαίσια αυτών των γιορτών.

Στη βιτρίνα ενός τέτοιου μαγαζιού  προκαλούσε εντύπωση ένα ξεχωριστό στολίδι!  Ήταν ένα, μεγαλούτσικο σε μέγεθος, πολύ κομψό στο σχήμα του και με αρμονία στα χρώματα -φαίνεται ο κατασκευαστής του ήταν μερακλής ...ένα μουσικό κουτί. Λευκό με ανθάκια ζωγραφισμένο ολόγυρα σε παλ χρώματα και στις δύο άκρες του στριφογυρίζανε χορεύοντας διάφορα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, δύο χορευτές. Ένα αγόρι και μια κοπέλα. Εκείνος με λευκό σοβαρό ένδυμα και η μικρή χορεύτρια ντυμένη κι εκείνη στο λευκό φορεματάκι της μπαλαρίνας. Ο κύριος προηγούνταν της στροφής και ακολουθούσε η χορεύτρια. Τόσο όμορφο και αρμονικό ήταν αυτό το θέαμα-ακρόαμα  σε παιχνίδι στη βιτρίνα εκείνου του καταστήματος που όσοι περνούσαν έξω από το κατάστημα σταματούσαν λίγα λεπτά να το θαυμάσουν.

Από κει λοιπόν πέρασε ένα κοριτσάκι. Κοντοστέκοντας θαύμασε πόθησε να το αποκτήσει, ασυνείδητα ήλπισε να βρει κι εκείνη όταν μεγάλωνε τον ¨χορευτή της¨. Άλλη στιγμή πέρασε μια κυρία. Εκείνη θαυμάζοντας το μουσικό κουτί έτρεξε με το νου της τους έρωτες της νιότης της. Άλλη φορά πέρασε από κει ένας νέος. Στάθηκε κι εκείνος για λίγο. Ήθελε η ζωή του να ήταν αν ήταν δυνατό σε ένα κόσμο έτσι όμορφο, δίκαιο και αρμονικό. Πέρασε και μια γηραιά κυρία μια άλλη μέρα. Κοίταξε το μουσικό  κουτί ... θυμήθηκε τον κόσμο στη διαδρομή της ζωής της. Πέρασε ένα ζευγάρι νέον. Ευχήθηκε, χαζεύοντας τους μικρούς χορευτές του κουτιού, τα παιδιά τους να ζήσουν  σε ένα αρμονικό κόσμο με αγάπη και συμμετρία σε έργα και συναισθήματα.

Λίγες μέρες μετά η μικρή που είχε τόση επιθυμία να αποκτήσει αυτό το μουσικό κουτί, ήρθε στο κατάστημα με τη μαμά. Αφού η μητέρα είδε το κουτάκι-κόσμημα αποφάσισε να το αγοράσει για την κόρη της ...

Μετά χρόνια όταν το κορίτσι μεγάλωσε και πια τα ενδιαφέροντα της άρχισαν να ¨ανοίγουν¨ σε άλλους  κόσμους και οι πόθοι της άλλαξαν ρότα, το μουσικό κουτάκι μπήκε σε μια κασετίνα και τοποθετήθηκε στο πατάρι του σπιτιού. Ώσπου κάποια χρόνια μετά να το ¨συναντήσει¨ σε κάτι ψαχουλέματα που έκανε και αφού το θεώρησε περιττό σκέφτηκε να το πουλήσει σε ένα παλαιοπώλη.

Το κουτάκι άξιζε ένα σεβαστό πόσο αφού είχε την αξία του παλιού και τη γοητεία του διαχρονικού και ο παλαιοπώλης έδωσε τα χρήματα στη νεαρή κυρία και τοποθέτησε το μουσικό κουτί και πάλι σε μια βιτρίνα στο κατάστημά του.

 Όμως ...οι καιροί άλλαξαν. Οι άνθρωποι πια δεν κάνουν ψώνια όπως παλιά. Όχι για την τέρψη τους. Όχι για την καλαισθησία τους ή του χώρου τους, όχι για τα όνειρα τους. Βλέπεις το χρήμα έγινε ο μόνος κινητήριος μοχλός για τα προς το ζην μα και για την ενεργοποίηση των ευαισθησιών τους, τόσο πολύ που οι άνθρωποι ξέχασαν να χαμογελούν και να ελπίζουν. Έτσι οι γιορτές γίναν πιο σκοτεινές με πιο σκυθρωπά πρόσωπα που με κόπο κάνουν να χαμογελάσουν. Μόνο τα παιδιά που δεν έχουν ακόμα αίσθηση στο χρόνο εκείνα μπορούν να χαμογελούν ...και όσοι ίσως νιώθουν, από τους μεγάλους λίγο παιδιά και όσοι επιμένουν σε ένα ρομαντισμό- γραφικοί πια για τους πολλούς!

Έτσι το μουσικό κουτάκι, αν και προσελκύει όπως πάντα τα βλέμματα των περαστικών, από τη βιτρίνα του παλαιοπώλη, αν και δίνει έναυσμα για ένα πηγαινέλα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον τον ανθρώπων, δεν πόθησε κανείς να το κάνει δικό του γιατί όλοι τους το αξιολογούσαν σαν μια πολυτέλεια- πια πολυτέλεια και η αναπόληση στο παρελθόν, πολυτέλεια και τα όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον-όχι απαραίτητο. Πια τα όνειρα έγιναν πολυτέλεια και η καλαισθησία πέρασε σε δεύτερη μοίρα ...

Παραμονή Χριστουγέννων και ο παλαιοπώλης θα κλείσει κι αυτός να πάει σπίτι του. Αφού ετοίμασε το κλειδί του μαγαζιού του, ντύθηκε το παλτό του, έριξε μια ματιά στο εμπόρευμά του ...το βλέμμα του στάθηκε στο μουσικό κουτί. Σκέφτηκε, αφού δεν είχε πουληθεί τόσες μέρες να το πάρει εκείνος στο σπίτι του, ένα δώρο θα μπορούσε να κάνει κι εκείνος στον εαυτό του μέρες που ήταν ...

Την ημέρα τον Χριστουγέννων ο παλαιοπώλης γευμάτισε παρέα με τον χορευτή και τη χορεύτρια να τον διασκεδάζουν -εκείνος ζούσε μόνος εδώ και αρκετό καιρό -μα σήμερα δεν ένοιωθε μόνος.

Γιατί μόνος είσαι όταν δεν ελπίζεις, όταν έχεις παψει να κάνεις όνειρα, όταν σταματάς να παλεύεις για σένα και για τους άλλους, όταν δεν αγαπάς τον εαυτό σου και τότε νιώθεις πως όλοι σε έχουν εγκαταλείψει ,όταν δεν δίνεις και συνεχώς περιμένεις από τους άλλους, όταν χάσεις την πίστη σου σε σένα και τον κόσμο.

 Είχε παρέα τώρα ο παλαιοπώλης, είχε διασκέδαση μα πάνω από όλα ένοιωθε αισιοδοξία. Για το μέλλον του.

Το μουσικό κουτί πήρε περίοπτη θέση στο σπίτι του παλαιοπώλη, χρόνια στο μαγαζί του είχε αποκτήσει το λεπτό γούστο για ένα αντικείμενο αξίας, εκείνος όταν γύριζε από το μαγαζί του κάθε βράδυ έβαζε τους δυο χορευτές να του χορεύουν ...αλλά το ποιο σημαντικό ...εκείνο το μουσικό κουτί έφερε τύχη στον φτωχό και μοναχό παλαιοπώλη. Μετά ένα διάστημα οι δουλειές στο μαγαζί πήγαν πολύ καλύτερα και στην προσωπική του ζωή όλα άλλαξαν στο καλύτερο!

Το θαύμα δεν το είχε κάνει εκείνο το μουσικό κουτάκι αλλά ο ίδιος παλαιοπώλης που πήρε δύναμη και αισιοδοξία και κουράγιο από κείνο το κουτάκι και τώρα προκαλούσε πια όλα όσα τον αφορούσαν, θετικά.

Βλέπεις τα θαύματα προκαλούνται συνεχώς στη ζωή μας αρκεί να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα προσκαλέσουμε και να τα προκαλέσουμε ...!

Καλές γιορτές!

Κατερίνα


"Φυλλα...ρμονικά"!!!

Frederic Chopin - Valse no.19 in A mineur

Περπατώ στο δρόμο κρατώντας την ομπρέλα μου. Μια βροχή από τον ουρανό δεν λέει να αποφασίσει αν θα κατέβει στη γη ή όχι. Πάντως τα πάντα έχουν την υγρασία της και ο αέρας κάτι κάτι φέρνει στο πρόσωπο. Μια ψυχρολουσία ...!

Περπατώ βιαστικά και το χέρι μου έχει πονέσει από τη δύναμη που βάζω να  κρατήσω για να μη μου κλέψει η βροχή!!!...την ομπρέλα ...Τα  μάτια χαμηλά μετρώ τα βήματα. Μετρώ τις πλάκες του πεζοδρομίου. Μετρώ λεπτά. Κοιτώ καμιά φορά κάποια μέτρα ποιο κει. Όλα γυαλίζουν και καθρεφτίζονται στα φώτα του βρεγμένου πεζοδρόμιου. Αλλά αυτό κάπου κρύβει τον πάνω κόσμο με ένα πανέμορφο υφασμένο από τη φθινοπωρινή φύση, χαλί.

Φύλλα!!! Διαφόρων σχημάτων- διαφόρων δέντρων. Φύλλα διαφόρων χωμάτων. Διαφόρων διατάξεων στο επίπεδο του πεζοδρόμιου. Στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο. Περπατώ πάνω στα φύλλα. Περπατώ το υπέροχο φυσικό χαλί. Κάποιος αέρας απομακρύνει  κάποια τα τοποθετεί με περίτεχνο και πάλι τρόπο εκεί παραδίπλα! Περπατώ και το χέρι μου έχει παγώσει  και πονάει από το κρύο και τη δύναμη που κρατώ την ομπρέλα. Τα μάτια χαμηλά η υγρασία να έχει ποτίσει μέσα την ψυχή,  το βήμα βιαστικό ...

Παρατηρώ τα φύλλα. Δεν σε αφήνουν  άλλωστε αδιάφορη. Αναρτιέμαι: κάπως έτσι θα είναι και τα φύλλα της καρδιάς ...με τόσα σχήματα τόσα χρώματα μα τόσα όσα, συναισθήματα!!!

Φύλλα οι πόθοι και φύλλα οι προσδοκίες. Φύλλα πολλά οι επιθυμίες, άλλες σπασμένες  κάτω από τη σόλα κάποιου παπουτσιού και φύλλα τα υπέροχα χρώματα- οι χαρές και τα χαμόγελα! Φύλλα σαν εκείνα στην άκρη του πεζοδρομίου οι αναμνήσεις. Και φύλλα, ταξιδιάρικα όνειρα, που αργά προσγειώνονται στη γη αυτά που ο αέρας κρατάει στο επίπεδο πριν τη γείωση. Φύλλα, τα υγρά δάκρυα που ελαφρά μετακινούνται έτσι όπως ένα δάκρυ σε πάει στο παρακάτω της ζωής σου. Και φύλλα ξερά ποιο κει είναι όσα έζησες και θες να εξαφανίσεις. Φύλλα μικρά- μεγάλα λόγια που ειπώθηκαν, όμορφα λόγια, υποσχέσεις, πικρά λόγια -πικρίες της ζωής, βρεγμένα, έρημα φύλλα, τα λόγια τα άδικα. Αγάπες, έρωτες, εγκαταλείψεις και χαμόγελα, όλα μαζί εκεί κάτω να κάνουν ένα πολύχρωμο χαλί που η τελική εικόνα είναι μια ζωή. Κοιτώ το πολύχρωμο χαλί από φύλλα που αφήνω πίσω μου. Για λίγο ... είναι η ζωή που περνά και χάνεται ... παρακολουθώ τα φύλλα που προσπερνώ. Είναι η ζωή που μόλις έζησα. Μετρώ τα φύλλα που είναι ακριβώς μπροστά μου. Προσπαθώ να μην τα ποδοπατήσω. Είναι η ζωή που μου δίνεται. Αναμένω τα φύλλα που θα συναντήσω προχωρώντας. Είναι η έκπληξη που μου επιφυλάσσει η ζωή μου. Στο τέλος του δρόμου, μάλλον έχω την όμορφη εικόνα στα μάτια μου και μια αίσθηση ηρεμίας στην καρδιά μου. Ή ...έτσι θα πρέπει να είναι, κάθε απολογισμός ζωής!!!

Κατερίνα

 

alt


Πάμε πλατεία;;;

Inspiration - Gipsy Kings

Την πλατεία το βράδυ γιατί τα μάτια μου την είδαν αλλιώς;

Πολλές φορές , άπειρες θα έλεγα φορές περπάτησα, τη διέσχισα, την είδα σε φάσεις όπως καλοκαιρινές, με τον ήλιο να αντανακλά στο τσιμέντο της και να καίει τα παπούτσια σα να βαδίζεις στα ηφαίστεια της Σαντορίνης και της Νισύρου. Και βραδιές με φεγγάρι έχω κάτσει στο πλακόστρωτο παγκάκι εκεί, κάτω από το δέντρο να σκιάζει τα φώτα για να μπορώ να δω το φεγγάρι μέσα στα κομμάτια του περίεργου σιντριβανιού της. Και έχω σταθεί μια στιγμή στη μέση της πλατείας άλλοτε, για να θαυμάσω μια ζωντανή εικόνα του χθες. Τον πλανόδιο φωτογράφο κι αυτός ξέχασε πως άλλαξε η εποχή και επιμένει στο ίδιο σημείο , μοντέλο πια για σύγχρονους φωτογράφους. Κι άλλες φορές πρωινά χειμωνιάτικα με το κρύο αισθητό στο κορμί, αλλά έναν ήλιο να λαμπιρίζει σε κείνη την πλατεία. Ή με την ομπρέλα όταν η βροχούλα μεταμόρφωνε την εικόνα και οι άνθρωποι βιαστικοί-δεν ξέρω αν ...;τη μαγεία της στιγμής κανείς προλάβαινε να απολαύσει-έτρεχαν για τις υποθέσεις τους.  Και την άνοιξη με την πρώτη ευκαιρία θέρμης του ήλιου να γεμίζει από ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας που η μοναξιά και η απραξία τους κάνει να αναζητούν συνανθρώπους να ανταλλάξουν μια κουβέντα. -Οι άνθρωποι αν το σκεφτείς μόνο ¨συναντιούνται¨ και συντάσσονται όταν είναι παιδιά που υπάρχει η ανάγκη για ένταξη και κοινωνικοποίηση και όταν γεράσουν που η μοναξιά δεν αντέχεται! 

Κι άλλες φορές περπάτησα αυτήν την πλατεία! Πως αλλιώς να γίνει;;; Η καρδιά της πόλης και το σημείο αναφοράς της. Οποιασδήποτε πόλης  και τούτης δω που ζω.  Σε γιορτές , σε εκδηλώσεις , σε διαμαρτυρίες, ο τόπος που αν άφηνε ο καθένας από μας που ζούμε σε αυτή την πόλη το αποτύπωμα, το χνάρι του παπουτσιού του σίγουρα όλων των συμπολιτών τα αποτυπώματα-και όχι μόνο αυτών- θα υπήρχαν πάνω της.

...;Αλλά χθες το βράδυ ...; Γιατί διάφορα τόσο κοινά πράγματα- και τώρα μέρη- γίνονται τόσο ξεχωριστά έτσι στη στιγμή και σαν να επιτελείται ένα θαύμα μπροστά στα μάτια σου;

Η πλατεία  χθες το απόγευμα , αρκετά ερημική , υγρή μέσα στο ομιχλώδες τοπίο του φθινοπώρου. Λίγοι άνθρωποι , είναι εκείνη που άλλαξαν πατρίδα και σε μια νέα χώρα προσπαθούν να βρουν τους ομοίους τους σε ένα χώρο που δεν κοστίζει, μα ενώνει! Και οι περαστικοί ...;αυτοί στιγμιότυπα στην εικόνα της πλατείας. Στους γύρω δρόμους κίνηση από αυτοκίνητα σε ένα πλάνο αεικίνητης κυκλοφορίας. Φώτα να προσπαθούν με το θάμπωμά τους να καλύψουν την ομορφιά του τοπίου. Λίγο μελαγχολικός ο ζωγραφικός πίνακας μια που η ζωντανή απεικόνιση μιας πρόσφατης ζωής με ανασφάλεια για το μέλλον και φόβο ακόμα και για το παρόν των ενεργειών μας.

Λίγα λεπτά βαδίσματος και περάσματος από τούτο δω το γνώριμο μέρος! Μοναδική η εικόνα του.

Φύλλα κιτρινισμένα , πεσμένα κάτω από την εποχή. Υγρά, να δίνουν μια γυαλάδα στα φώτα της πλατείας. Υγρασία και στο πλακόστρωτο δάπεδο. Τα δέντρα μισόγυμνα να κάνουν παιχνίδια με τα φώτα και το μισοφέγγαρο. Λίγη ανθρώπινη παρουσία , λίγη δόση ζεστασιάς των ψυχών! Το νερό του σιντριβανιού εκεί να αναπηδά στα μικρά ¨εμπόδια¨ ενός ευφάνταστου καλλιτέχνη, δίνοντας  μια ψευδαίσθηση συναισθήματος στη μέση της ¨τσιμεντένιας λογικής¨ μιας πόλης-πραγματικού κόσμου!!! Και η μαγεία να βρίσκεται όταν σήκωνες το κεφάλι. Χαμηλή ομίχλη , σταγονίδια να αιωρούνται να σου λούζουν το πρόσωπο αν μια στιγμή στεκόσουν με τα μάτια στον ουρανό. Και ο ουρανός ...;στο σταχτή του ένδυμα αυτό που προτιμά στις πόλεις με τις αντανακλάσεις των φώτων τους ...;

Η φίλη περίμενε τη φίλη. Φιλί και αγκαζέ για καφεδάκι και κουβεντούλα! Για επαφή και άγγιγμα ψυχής!!!

Κατερίνα!!!

 

alt


Δίκιο Άδικο-Δύο ιεροί όροι!!!

 


 

 Κανόνες ηθικοί. Από τους άγραφους που όμως κουβαλά ανθρώπινη ύπαρξη μέσα της. Όχι. Δεν μιλώ για τους κανόνες δικαίου, τους νόμους που νομοθετεί ένα κράτος για την εύρυθμη λειτουργία του. Δεν μιλώ για θρησκευτικούς κανόνες. Δεν μιλώ καθόλου για κάποιου είδους κανόνες όπου οι άνθρωποι ¨πρέπει¨ να υπακούουν.

Δεν μιλώ γι' αυτού του είδους τους κανόνες δικαίου όχι γιατί δεν τους θεωρώ απαραίτητους. Πιθανό  να είναι-και λέω πιθανό για λόγους  σαν  ότι μπορεί κανόνες δικαίου να είναι ¨δίκαιοι  και άδικοι¨ ή οι νομοθέτες τους να έχουν θεσπίσει με ποταπούς σκοπούς για να χειραγωγήσουν κτλ. Οι κανόνες αυτοί συντάσσονται βάση κάποιου σχεδίου , πιθανό για κάποια οφέλη, που σίγουρα υπάρχουν και στις δυο πλευρές, νομοθέτες και νομοτελείς , τα όρια  είναι ασαφή όταν πρόκειται για οφέλη. Βάση λοιπόν κάποιων ¨στατιστικών¨ συμπεριφοράς ετών της ανθρωπινής ύπαρξης σε ένα χώρο ή της ιδιοσυγκρασίας μιας ανθρώπινης κοινότητας.

Να τι θέλω να πω. Λοιπόν ποιος ή ποιοι είναι αυτοί που μπορούν άραγε να δείξουν σε άλλους τι είναι καλό, ηθικό, πρέπον, το ορθόν;;;

Όλα τα παραπάνω δεν συνθέτουν το δίκαιο; Και όταν δεν υπάρχουν όλα αυτά τότε δεν νοούν το άδικο;

Και γιατί ο καθένας μόνος του δεν είναι σε θέση να θέσει τους κανόνες του;

Θέλω να δω και πάλι τον άνθρωπο όχι σαν ον ως φυσική παρουσία δηλαδή αλλά σαν υπόσταση με νόηση και ψυχή. Ότι δηλαδή διαχωρίζει εκείνον από τα υπόλοιπα ζώα του κόσμου στον οποίο συμβιώνουμε. Τι λοιπόν επιτρέπει η ανθρώπινη νόηση , λογική και αυτό που λέμε συναίσθημα μιας και ο άνθρωπος δεν είναι καθόλου μοναχικό ον αλλά πολύ κοινωνικό; Τι και ποια βασικά χαρακτηριστικά υπαγορεύουν την κοινωνικότητα ώστε να μπορέσει το ανθρώπινο είδος, όχι μόνο επιβιώσει αλλά και να μπορέσει να προοδεύσει να προσφέρει και να δώσει στον ίδιο εαυτό του ότι έχει ανάγκη;

 Να  λοιπόν πως αμέσως βγαίνουν κανόνες δικαίου που θα πρέπει να σέβεται ο καθένας έτσι ώστε να υπάρχει μέσα σε ένα σύνολο ομοϊδεατών του αλλά και να μπορεί να δίνει και να παίρνει κι έτσι να εξελίσσει το είδος του εξελίσσοντας τον ίδιο.

Κανόνες σαν αυτούς του αμοιβαίου σεβασμού, της αλληλοκατανόησης των υποχρεώσεων αλλά και των δικαιωμάτων του, της ηθικής απέναντι στον φίλο , στον αδερφό από παιδί σε γονιό και αντίστροφα, γενικά στον συνάνθρωπο.

Άρα λοιπόν οι κανόνες δικαίου είναι έμφυτοι θα λέγαμε στον καθένα μας. Από τη στιγμή που έχουμε ανάγκη το διπλανό μας ¨γράφουμε¨ τους δικούς μας κανόνες μέσα μας ώστε να είμαστε καλά με τον εαυτό μας και με αυτούς που επιλέγουμε να ζήσουμε μαζί.

Είναι το ιδανικό αυτό. Είναι ένα συμπέρασμα ωστόσο που δεν έχει πολύ καλή εφαρμογή. Και από κει ξεκινούν προβλήματα. Γιατί δεν έχει καλή εφαρμογή; Γιατί σαν άνθρωποι δεν είμαστε τέλειοι. Γιατί έχουμε πάθη, αδυναμίες, ελλείψεις ψυχολογικές, φτάνουμε σε ανολοκλήρωτες προσωπικότητες, έχουμε εγωισμούς, μας έχουν συνηθίσει οι προηγούμενες γενιές με διάφορες νοοτροπίες και η δύναμη της συνήθειας είναι πολύ μεγάλη!

Αλλά πόσο έχουμε σκεφτεί όλα αυτά τα ελαττώματα που κουβαλάμε πόσο άδικους μας κάνουν σε σχέση με τη συμπεριφορά μας προς τους συνανθρώπους μας που είναι φυσικά οι άνθρωποι που δενόμαστε και αγαπάμε;

Εγωισμός!!! Το μεγαλύτερο ελάττωμα θαρρώ ...και το ποιο  ύπουλο ...! Ο εγωισμός δρα μέσα μας  με τρόπο που μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε συχνά. Μας δηλητηριάζει αργά και σταθερά και δηλητηριάζει και τους ανθρώπους μας. Έτσι  γινόμαστε άδικοι, θέτοντας ημάς ως προτεραιότητα παραμερίζοντας τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας.  Αλλά ο καθείς από μας νοιώθει, ναι, λαμβάνει την αδικία και όταν αυτή έρχεται από πολύ δικό μας άτομο, συγγενή, αδερφικό φίλο, γείτονα ακόμα και γονιό πολλές φορές δεν υπάρχει χειρότερο δηλητήριο για την ψυχή αυτού που νοιώθει την αδικία!!!

Τελικά το δίκαιο και το άδικο είναι κάπως υποκειμενικά όμως βασίζονται σε αρχές ηθικής  και άγραφους κανόνες που λίγο αν αφήσουμε την αγάπη μέσα μας να ¨κυκλοφορήσει στις φλέβες μας¨ και αν κάνουμε αυτοκριτική και προσπαθήσουμε να παραμερίσουμε τον εγωισμό μας τότε καθόλου δεν θα ήταν απαραίτητο ούτε καν οι νόμοι  δικαίου αλλά το σπουδαιότερο. Θα ζούσαμε αρμονικά , με αγάπη χωρίς το φόβο μιας προδοσίας από αγαπημένο σε αγαπημένο και εν τέλει το πικρό ποτήρι της Αδικίας!!!

Κατερίνα


Τι γλυκός πόνος!!! Μια αρχή σαν έρωτας...

Είναι που πάντα ετούτη δω την αλλαγή , ο μήνας Σεπτέμβρης, μια εποχή που αλλάζει ...Είναι σαν τώρα να αλλάζει ο χρόνος! Κάθε τέτοια εποχή έχω αυτήν την αίσθηση. Άλλη ψυχολογία, μια μελαγχολία-για το καλοκαίρι που φεύγει- ή ίσως για το άγνωστο που τώρα κάνεις νέα αρχή ...

Μια νέα αρχή. Είναι τούτη η εποχή από πάντα μια νέα αρχή ή είχα την αίσθηση από παιδί μιας και τελείωναν οι διακοπές από το σχολείο και άρχιζες ξανά σε μια νέα τάξη; Συμπλέγματα παιδικά. Δύσκολο να τα αποβάλλεις. Σε ακολουθούν και σε τρυπάνε κάθε που θα μοιάσει μια συγκυρία με μια παλιότερη.

Είναι μόνο αυτό; Είναι μόνο τα γεγονότα λοιπόν που σε κάνουν να νοιώθεις πως μια σελίδα ανοίγεις νέα και πάλι στη ζωή σου;

Τι προσπαθώ σήμερα να γράψω;;; Να γράψω τις αισθήσεις μου κάθε που μπαίνει ένας Σεπτέμβρης. Δύσκολο! Για να το δώσω σε εικόνα είναι σαν ένα τσουνάμι συναισθημάτων , όλων των συναισθημάτων μαζί να έρχεται κατά πάνω ...

Ένας γλυκός πόνος -και τι είναι αυτό; Το λες γλυκιά μελαγχολία μα πως είναι γλυκιά αφού σε τσιγκλάει μέσα την ψυχή; Είναι κάτι σαν έρωτας αλλά χωρίς ταίρι ...γίνεται αυτό;;; Και ποιον ερωτεύεσαι; Τον εαυτό σου μήπως; Τη γαλήνια ζεστή θάλασσα; Την ερημιά της; Τα πουλιά που πετούν χαρούμενα, αμέριμνα αυτά για την αλλαγή ... Ή μήπως κάθε τέτοια εποχή προκαλείς τον έρωτα να σε χτυπήσει με ένα του βέλος να ¨πάθεις¨ να υπάρξει αφορμή ξανά να γεννηθείς από την αρχή. Μια αρχή , αυτή που θα σου δώσει τη δύναμη να συνεχίσεις να ζεις!

Γάμοι πολλοί τούτο δω το διάστημα. Νέα ξεκινήματα. Βήματα με τόλμη ποιος ξέρει για πόσους ακόμα Σεπτέμβρηδες ...

Μετά μια νέα αρχή. Αρχή και αναγκαιότητα στη μόρφωση.  Αγωνία, φόβος, αναμονή, προσδοκία, προσπάθεια. Είσαι μόνος;  Πάντα ήσουν μόνος. Εσύ δεν ξέρεις πως τελικά είσαι μόνος; Ίσως αυτή η αίσθηση -ποιο πολύ τώρα- αυτή να είναι που σου αγγίζει τα εσώτερα της ψυχής σου και νοιώθεις έτσι ...

Κι έπειτα η γλύκα.  Η γλύκα των φρούτων της εποχής. Δεν υπάρχουν σε άλλη εποχή ποιο γλυκά φρούτα. Καρποί ερώτων ζουμεροί, ευωδιαστοί, πολύχρωμοι ένα καλάθι γεμάτο φρούτα του έρωτα!

Και μετά;;; Στη συνέχεια; Ο έρωτας, η σύζευξη, η συνουσία, η γέννηση, η ολοκλήρωση. ΤΟ ΠΑΝ. Η ζωή με λίγες λέξεις. Τι ποιο ανασφαλές να νοιώθεις από το αν θα είναι το μέλλον μια ολοκλήρωση;

Καλή αρχή ...όποια και νάναι ...

Κατερίνα

alt


Αφιερωμένο σε όσους "αγαπούν" τη χώρα τούτη!

Και να αδερφέ μου , λέει το τραγούδι. Που μάθαμε ...;

Τι μάθαμε όμως ; Στη χώρα τούτη που έχουμε γεννηθεί και υπάρξει από τύχη τι μάθαμε; Να κουβεντιάζουμε; Αυτό για να συμβιβαζόμαστε. Μια συζήτηση , μια εκτόνωση και ...;ο πατριωτισμός που μας έχουν βάλει μέσα μας κάποιοι για να κάνουν τη δουλειά τους στις πλάτες μας. Μια κουβέντα στα ήσυχα κι απλά και μετά δουλειά!

Δουλειά;;; Να κλάψεις ή να γελάσεις επιτέλους σε αυτή τη χώρα των ωραίων των μεγάλων και των αληθινών; Της μιζέριας, της καταπίεσης, της καταδίκης; Σε ποια χώρα κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν; Μια χώρα δέκα εκατομμυρίων όλοι κι όλοι ένα πρόβλημα, γιατί τέτοια αδιαφορία; Ω! Τι κράτος! Τι αγάπη για τη χώρα και τους κατοίκους της! Τι μεγάλα οράματα για το μέλλον! Τι  αλληλοβοήθεια και  στήριξη! Δεν τα έχω με τους πολιτικούς. Μόνο με κείνους. Φταίμε όλοι. Κομματάκι τους είμαστε και κομματάκι μας είναι. Αλλά ρε π ...;πολιτικέ αν  τόσο είσαι ανθέλληνας και αδιάφορος κάτσε στη βόλεψή σου. Φάε και πιες αλλά μην θάβεις και τους συμπολίτες σου. Μην πατάς στα πτώματά τους για να ζήσεις μόνο εσύ. Γιατί ρε π ...;πολιτικέ; Τι σου έχω φταίξει; Δεν συνέβαλα με τον οβολό μου για να σπουδάσεις; Δεν σε υποστήριξα όταν με παραμύθιαζες για τα οράματά σου; Για την δήθεν έννοια σου   για μένα και τα παιδιά μου; Γιατί  εσύ με πληρώνεις με το νόμισμα της αχαριστίας και της εγκατάλειψης; Και με κατηγορείς από πάνω; Ότι εγώ λέει δεν δουλεύω όσο πρέπει;;; Δως μου δουλειά να με δοκιμάσεις. Όοοχι, όχι όπου και όπως. Εσύ γιατί δεν δουλεύεις όπου και όπως;;; έχει καλή μπάζα η δική σου δουλειά! Εδώ θα συμφωνήσω μαζί σου. Πως μας καταντήσανε. Να μην έχει τίποτα αξία πέρα από το χρήμα.

 Η παγκοσμιοποίηση θα πει ένας άλλος. Να γελάσω ή να κλάψω πάλι;;;  Και ως πότε θα ρίχνουμε ευθύνες για τα καλά και συμφέροντά μας σε άλλους και άλλους παράγοντες; Και που είναι η αντίσταση μας σε ότι δεν μας πάει σαν χώρα των γενναίων και ξεχωριστών; Και τότε γιατί μασάτε εσείς κύριοι πολιτικοί με τόσες μασέλες αν δεν είστε υπεύθυνοι και είναι μόνο άλλοι παράγοντες . Για πείτε εσείς τι κάνετε και πως αντιστέκεστε; Και ποια η ρωμαλέα σας στάση ως υπερασπιστές του έθνους;

Και να αδερφέ μου που φτάσαμε! Να μην μπορεί ο Έλληνας να ζήσει. Να ζήσει ρεεεεεε. Να γεννήσει, να μεγαλώσει, να σπουδάσει, να δουλέψει για να ξεχωρίσει και όχι απλά να ζήσει, να του δοθεί η ευκαιρία να προσφέρει, να μπορεί να στέκεται στα πόδια του στις όποιες προσωπικές του αναποδιές, να έχει υγεία και αξιοπρέπεια. Να του στερούν την αξιοπρέπεια! Γιατί χωρίς αξιοπρέπεια τι αξίζει μια ζωή; Χωρίς σεβασμό στην ύπαρξη του άλλου και τη δική σου, τι αξίζει η ζωή;

Να λοιπόν τι ενέπνευσε το περίφημο ¨πατρίς, θρησκεία, οικογένεια¨. Μια μίζερη κοινωνία, φοβική, ενοχική, υποκριτική , ό ένας να υπονομεύει τον άλλο ακόμα και γονείς τα παιδιά τους, πολύ συχνά δυστυχώς. Για όλους, για μας τους σύγχρονους Έλληνες σημασία έχει μόνο το χρήμα. Ανήθικο, πολύ ανήθικο!!! Η γενιά μας! Λοιπόν η γενιά του πολυτεχνείου και της πάλης των σύγχρονων ιδανικών. ¨Ψωμί παιδεία ελευθερία¨ ε; μας θυμίζει κάτι αυτό; Ποιος νοιάζεται γι' αυτές τις τρεις ιερές έννοιες; Ψώρα, ¨πήδημα¨, ατομισμός. Θα τις αντικαθιστούσα! Αυτή είναι η κοινωνία του σήμερα στην Ελλάδα και ¨το ψάρι βρομάει από το κεφάλι¨ κι  ας παίρνει μυρωδιά όλο το  σώμα στη συνέχεια ...; Ας είναι! Έχουμε το θράσος πάντως να υπερηφανευόμαστε πως όταν εμείς δίναμε τον πολιτισμό οι ξένοι δεν ήξεραν ακόμα να μιλάνε! καλή η παρηγοριά. Μα όταν είναι η στιγμή να πεθάνεις δεν αρκεί!!!

Και ούτε  αρκούν  τα μάρμαρα και οι ναοί και η θάλασσα και ο ήλιος όταν δεν μπορείς να έχεις αξιοπρέπεια στη ζωή σου!!! Όταν θάβεσαι κάθε μέρα.

Κύριοι πολιτικοί, αν και δεν σας ενδιαφέρει, είστε πολύ ανήθικοι!!! Γιατί αν εγώ  είμαι ηλίθια που σας εξέλεξα να με κυβερνάτε εσείς εκμεταλλεύεστε την  ηλιθιότητα μου!!! Υπάρχει ποιο ανήθικο από αυτό;;;

Υπάρχει;;;

Κατερίνα


Γυναίκα σε κορύφωση!!!


Γυναίκα μόνη μες στη νύχτα!

Στο δωμάτιο Εκείνη και οι σκιές των τοίχων. Των κάδρων, του φωτιστικού, των επίπλων.

Κανένα απολύτως φως πάρα μόνο οι φυσικές αντανακλάσεις ενός έξω φωτός.

Γυναίκα μόνη ...με τα μάτια να αστράφτουν στο σκοτάδι.

Τα μάτια να περιτριγυρίζουν εδώ κι εκεί και να μετρούν τις σκιές!

Τα πόδια της σφιγμένα ...απόψε ...

Η λέξη θάνατος δεν παίζει καθόλου στο νου της. Η λέξη θάνατος απόψε έχει διαγραφεί από το λεξιλόγιο της!

Απόψε κυριαρχεί η λέξη Έρωτας! Κυριαρχεί στο νου της στην αστραπή των  ματιών  της, στο αδιόρατο χαμόγελο, στο πετάρισμα της ψυχής Της.

Κυριαρχεί στο στήθος της, στο κορμί, στα πόδια ...και έτσι αφήνει στα πόδια ένα λύσιμο ...!

Έρωτας!!! Απόψε παίζει μαζί της και ...ίσως είναι εκείνος οι σκιές που ακολουθεί τόση ώρα με τα μάτια να την γυρίζουν από δω κι εκεί να κάθονται κάποτε επάνω της και μόλις εκείνη νοιώσει ...αχ!!! να φεύγουν πάλι ...να φεύγει η πνοή μέσα απ' τα χείλη Της!!!

Γυναίκα σε έξαψη απόψε! Να τι χρειάζεται κάποιος και να ένα γιατρικό για κάθε ανασφάλεια και μελαγχολία.

Ο ¨Έρωτας!!! Μέγας αφέντης και ταχυδακτυλουργός. Ή καλύτερα μάγος. Ή καλύτερα πλάστης. Ένας πλάστης του ¨ξανά από την αρχή¨. Αρχή το ήμισυ του παντός! Έρωτας η αρχή και το παν!!!

Γυναίκα μόνη, το σκοτάδι , η μουσική, οι σκιές ...του Έρωτα ...τα πόδια αφήνονται ελεύθερα, το σώμα αφήνεται ελεύθερο, η ψυχή απελευθερώνεται ...!

Κι εκεί μέσα στη νύχτα ...Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ!!! Ο ΕΡΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ γιατί είναι η κορύφωση το αληθινό πρόσωπο της ζωής!!!

Γιατί η κορύφωση είναι η ίδια γυναίκα ...

Κατερίνα

alt


Το δικό μου κουβαράκι!


Χθες το βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο. Σε ένα χώρο καθόμουν οκλαδόν κατάχαμα στο πάτωμα και γύρω μου υπήρχαν διαφόρων ειδών κουβάρια. Άλλα μικρότερα και άλλα μεγαλύτερα και οι χρωματισμοί τους χωρίς να διαφέρουν πολύ ¨έπαιζαν¨ ανάμεσα στο σκούρο αποχρώσεις του γκρι ως το λευκό. Εκεί κοντά μου κύλισε ένα κουβάρι που κατάλαβα ήταν το δικό μου.

Το κουβάρι της ζωής μου.

Το κοίταξα για λίγο σαστισμένη και μετά το πήρα στα χέρια μου. Το κράτησα στις δυο ανοιχτές παλάμες μου βάζοντας τη μία κάτω από την άλλη σα να φοβόμουν μη μου πέσει κάτω το κουβάρι της ζωής μου που τώρα κρατούσα στα χέρια μου. Άρχισα να το ¨μετρώ¨ και να προσπαθώ να το επεξεργαστώ με το βλέμμα μου. Και το δικό μου σαν τα άλλα μαυρογκριζόλευκο, τη δική του ξεχωριστή απόχρωση , μετρίου μεγέθους, με το νήμα του να συνεχίζεται ως που δεν ήταν από μένα ακριβώς διακριτό που έφτανε. Το νήμα που συνεχίζονταν δεν είχε χρώμα , διάφανο ήταν και καθώς τυλιγόταν έπαιρνε αναλόγως κάποια απόχρωση. Έμεινα να το κοιτώ στην παλάμη μου μέσα. Ένοιωσα την επιθυμία να το ξετυλίξω μα ...;αρκετά μπερδεμένο μου φάνηκε φοβόμουν να φτάσω και στα σκούρα σημεία θα έβαζα την ψυχή μου να το κάνει και φοβόμουν πως θα την κούραζα ...;Σκέφτηκα καλύτερα όπως είναι να μην το πειράξω ...Κοίταξα αυτό το καινούριο το νήμα που ακόμα δεν είχε τυλιχθεί αλλά και αυτό με φόβισε και δεν ήξερα πώς να το τυλίξω και τι απόχρωση στο τέλος θα έπαιρνε. Κι έτσι απόμεινα να κοιτώ το κουβάρι της ζωής μου με αρκετό φόβο και περισσό πάθος, να μη θέλω να ξετυλίξω το παρελθόν μου, να στέκομαι με δέος για το μέλλον μου και να διστάζω για το παρόν μου. Οι παλάμες ως τα τώρα ανοιχτές η μία κάτω από την άλλη ...νοιώθω σε λίγο πως θα πέσει η ζωή μου απ'τα χέρια και εκούσια σφίγγω το κουβάρι στα χέρια μου. ¨Όχι δεν πρέπει αν μου ξεφύγει. Αυτή, όπως είναι! Αυτή όπως εγώ θα την χρωματίσω. Αυτή όση κι αν είναι¨. Μα σε λίγο αρχίζει να μου ζεσταίνει το χέρι και μετά ποιο πολύ και η παλάμη αρχίζει να ιδρώνει ...Μια δυσφορία ...Μα εγώ πρέπει να κρατήσω τη ζωή μου δεν έχω κάτι άλλο τόσο πολύ δικό μου είναι ότι έχω ...είναι ένα μπερδεμένο, απρόσμενο, παράξενο, κάπως καταπιεστικό, κουβαράκι , αλλά είναι το δικό μου, μαυρογκριζόλευκο, σε μέτριο για την ώρα , μέγεθος, που το νήμα του φαίνεται να συνεχίζει, ως που και πως θα τυλιχτεί ποιος ξέρει ...

 Κατερίνα

Μου λέει το σπίτι μου, "Μη μ' εγκαταλείπεις γιατί εδώ κατοικεί το παρελθόν σου".
Κι ο δρόμος μου λέει, "Ελα κι ακολούθα με, γιατί είμαι το μέλλον σου".
Κι εγώ λέω και στους δυο, στο σπίτι και στο δρόμο, "Δεν έχω παρελθόν, ούτε και μέλλον".
Κι αν μείνω εδώ, υπάρχει μια φυγή στη στάση μου κι αν φύγω υπάρχει μια στάση στη φυγή μου. Μονάχα η Αγάπη κι ο Θάνατος τ' αλλάζουν όλα.

 

Από το βιβλίο "Αμμος και αφρός" του Καλίλ Γκιμπράν


Χιλιάδες οι κόκκοι -ψυχές αναρρύθμιτες...

ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Κατακαλόκαιρο, απογευματάκι, άλλη μια επανάληψη ζωής από κείνες πάντως τις όμορφες επαναλήψεις, κάτι σαν επαναφόρτιση μπαταριών. Ώθηση για συνέχεια ζωής.

Απογευματάκι κοντά στη θάλασσα λίγο πριν ο ήλιος ¨πέσει¨ στη δύση του. Ξαπλωμένη τώρα στην ψάθα στο ίδιο επίπεδο με την άμμο της θάλασσας έμεινε να παρατηρεί, να ¨μετρά¨, να μελετά τα λεπτά βοτσαλάκια της. Αδύνατο να μετρήσεις την άμμο μα δεν έχει σημασία. Πάντα σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα.

Κι εδώ λοιπόν κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Δες τα χιλιάδες βοτσαλάκια. Διάφοροι χρωματισμοί, διάφορα σχήματα, παρόμοιο μέγεθος, μα όχι ποτέ το ίδιο. Σαν τους ανθρώπους. Κάθ' ένας  διαφορετικός, ένας κόκκος, ένα βότσαλο στο πλήθος. Άνθρωποι ¨μικροί και μεγάλοι¨. Με συμμετρικό σχήμα ή και όχι. Ψυχές λευκές, ποιο σκούρες, μελανές ή μαύρες.

Η άμμος καίει ακόμα αν και ο ήλιος γερμένος στη δύση τώρα ανήμπορος να ζεστάνει πια. Μόνο λάμπει υπέροχος μες στα χρυσά-πορτοκαλί του χρώματα.

Καυτά και τα συναισθήματα των ανθρώπων. Αυθόρμητα ¨γεννιούνται¨, ξεπηδάνε, ούτε καν ρωτάνε τον αφέντη τους αν θέλει ή όχι. Επιθυμίες, όνειρα που νοιώθεις και γίνονται λιγάκι αληθινά. Ψυχές που από λευκές τη μια στιγμή, μπορεί να αλλάξουν το χρώμα τους να γίνουν στο σκούρο αλλά ...Η εναλλαγή έχει αυτή τη γοητεία!!! Τι λευκό είναι ουδέτερο χρώμα. Το μόνο λευκό, σκέτη τρέλα!!! Όλα τα υπόλοιπα δίνουν τη διαφορά , μια ποικιλία απαραίτητη  σε μια ζωή διαρκείας. Να η αληθινή ¨τρέλα¨. Βότσαλα όλων των ειδών, σε όλα τα χρώματα, να μπερδεύονται μεταξύ τους τόσο αρμονικά για να κάνουν ένα υπέροχο σύνολο.

Και ξαφνικά ...

Ένα κύμα της απέραντης, βαθιάς θάλασσας- ζωής έρχεται ακάλεστο και παίρνει αυτά τα βότσαλα. Τα πνίγει-πνιγμονή τα χαμένα συναισθήματα!!!    

Κι από κάτου εμφανίζονται άλλα, γυαλερά από το ξέπλυμα της θάλασσας. Διαφορετικά. Διαφορετικά ...Καθ' ένας ξέρει μόνο ένα τρόπο. Μόνο μια τρικυμία μεγάλη  ίσως κάνει μια διαφορά μα τα βότσαλα του καθενός έχουν συγκεκριμένο σχήμα και χρώμα οπότε ...

Χιλιάδες πνιγμένα όνειρα και ξανά άλλα καινούρια από την αρχή ...

Κατερίνα


alt



Κέρματα στο νερό...!!!

Nina Simone - I Put A Spell On You

Τσιγκ τσιγκ τα κέρματα πέφτουν στο νερό. Χιλιάδες  ελπίδες και ευχές για εκπλήρωση επιθυμιών. Εκείνα παραμένουν εκεί , συσσωρεύονται, ξεπλένονται με το νερό και γυαλίζουν ...Ότι γυαλίζει δεν είναι χρυσός!!!

Ξανά στο αγαπημένο μέρος. Εκείνο που μέρες , ώρες ολόκληρες έχει περάσει παρακολουθώντας χαμένη στις σκέψεις της. Βραδάκι, μια ζεστή νύχτα με το φεγγάρι ακριβώς απέναντι ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων, ακόμα δεν έχει μεσουρανήσει. Με ένα λαμπερό φεγγάρι στη γέμισή του να προσπαθεί να δει κι αυτό ...στο νερό του ποταμού;;; Λες; Φεγγαράκι μου κι εσύ να θέλεις να ρίξεις τα κέρματα της λάμψης σου στα νερά του γιατί κάτι ¨σε τρώει¨;;;

Γύρω μια γοητευτική σιωπή. Τα φώτα της μεγάλης λάμπας στο πίσω, επισκιάζονται από κάποια άλλα πανύψηλα δέντρα. Κι έτσι στο χαμηλόφως, σκιές από υπαρκτές εικόνες ενός σκηνικού , φυσικού τοπίου με μόνο φυσικούς ήχους από όντα που ζουν κοντά στον ποταμό και ξυπνούν τη νύχτα να τον συντροφεύσουν, η ματιά ρίχνεται μες στο ποτάμι. 

Κάθεται εκεί , ήσυχα σα να μη θέλει να δείξει καν την παρουσία της , να έχει στόχο να γίνει αόρατη και μόνο εκείνη να βλέπει ότι θέλει να δει. Αυτό που την ψυχή της θα χαϊδέψει τούτο δω το δειλινό μιας δύσκολης μέρας. Κάθεται στο πεζούλι , ζεστό θεραπευτικό, και ίσως ότι χρειάζεται η ψυχή της μα ας νοιώθει το κορμί της!!! Τα πόδια μαζεμένα έτσι που να κάνουν ένα αποκούμπι για το σαγόνι της. Τα χέρια αγκαλιάζουν τα πόδια της και η ματιά ριγμένη στο ποτάμι. 

Η ματιά μόνο; Εκεί μέσα καθώς παρατηρεί καλύτερα λαμπιρίζουν κάτι κέρματα. Τα δικά της κέρματα. Πόσα πολλά λοιπόν έχει ρίξει ! Σκέψεις, στενοχώρια, δάκρυα, χαμόγελα και σχέδια, όνειρα όνειρα και επιθυμίες. Στο τέλος όλα τα κέρματα εκεί  μέσα γίνονται επιθυμίες και ευχές. Και αποκτούν μια λάμψη ξαφνικά ...

Αν μπορούσε να μιλήσει το ποτάμι! Σίγουρα τη νοιώθει φίλη του. Μα σίγουρα γιατί κρατάει τόσα μυστικά της. Αυτό τα κρατάει τόσο καλά μα τα ξεπλένει κιόλας έτσι εκείνη παίρνει την ελπίδα των γυαλιστερών κερμάτων για να μπορεί να συνεχίζει ...

Το βλέμμα πέφτει ξαφνικά στα δυο γυμνά της πόδια καθώς ένα μερμηγκάκι περπατά πάνω τους. Λίγο ποιο κει ένα σαμιαμίδι ξεμύτισε στη δροσιά της ώρας. Ένα αγόρι πίσω της σέρνεται και σέρνει το σκύλο του κάνοντας μαζί τη συντροφιά τους. Το κρώξιμο από ένα νυχτοπούλι σκίζει τη σιωπή. Κοιτώντας στον νυχτερινό ουρανό , αστράκια τρεμουλιάζουν σαν την ψυχή της τώρα ...

Ανασφάλεια για το μέλλον ...μακάρι να' ξερε ...Μακάρι να' ξερε τι ...!!! Ας ήταν μια ζωή  μια στιγμή. Τούτη δω η στιγμή!

Κατερίνα


alt




Πορεία για γούστο...

Κατά  μήκος  του ποταμού συντροφιά του και πότε λίγο σε απόσταση και πάλι πότε κοντά κοντά οι άνθρωποι κάθε απόγευμα δημιουργούν ένα δικό τους δρόμο, ανθρωποδρόμο. Είναι οι ρυθμοί της ζωής και είναι οι σύγχρονες παθήσεις και είναι το λάιφ στάιλ και είναι η μόδα και είναι διέξοδος και είναι όλα ...

Αλλά είναι πολύ ωραίο.

Οι άνθρωποι των πόλεων. Άγχος και στρες. Δουλειά και το κυνήγι της. Η καλοπέραση σε σχέση με το φαγητό που υπάρχει σε κάθε γωνιά - εκδήλωση σε αφθονία. Η εικόνες της καθημερινότητας. Πολύ πεζές. Εικόνες γκρίζων κτιρίων , πολυκατοικιών , άσφαλτος , αυτοκίνητα και καυσαέριο. Οι σκέψεις; Προγραμματισμένα κομπιουτεράκια τα μυαλά. Για τις ανάγκες μας. Να μην ξεχάσουμε τις υποχρεώσεις ...

Και τότε να ! Κάπως έτσι ή φορές με παρότρυνση και μετά γίνεται όμορφη συνήθεια.

Εκεί κάτω στο ποτάμι- ο πολύτιμος σύντροφος. Κάθε απόγευμα γίνεται μια μεγάλη βόλτα.  Ένα πήγαινε έλα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και φίλου με το δικό τους στιλ και ύφος πάνε και έρχονται βιαστικοί ...σα να θέλουν να προλάβουν. Μα τίποτα, τώρα εδώ. Έτσι το κάνουν για γούστο. Μια φορά για γούστο και όχι γιατί πρέπει να τρέξουν ...

Γι' αυτό εδώ τα πρόσωπα των ανθρώπων είναι χαρωπά, κοκκινισμένα από τη βιάση αλλά τίποτα δεν έχουν σαν αγωνία, συνοφρύωση, σκοτούρα.

Κάποιος με κοντό παντελονάκι μεσήλικας. Περπατά με κορμοστασιά όρθια . Το μπλουζάκι του έχει κολλήσει από τον ιδρώτα του. Εκείνος περπατά ευχαριστημένος. Δυο κυρίες λίγο σιγότερα. Μεγαλύτερες σε ηλικία ίσως ...αλλά ευχαριστημένες. Ένα ζευγάρι περπατά δίπλα δίπλα. Δεν μιλούν, τώρα γυμνάζονται. Όμως διακρίνεις  κάτι το ευχάριστο στο βλέμμα τους. Ένας μπαμπάς έχει βγάλει βόλτα το μωρό του ... Και κάποιοι ποδηλάτες με σταθερό αλλά προσεκτικό τιμόνι απολαμβάνουν την παρέα τους με το αγαπημένο τους μέσο, ποδήλατο. Και μια κοπέλα με ακουστικά να περπατά βιαστικά κι αυτή με τη μουσική σίγουρα να της δίνει το ρυθμό. Ένα καλογυμνασμένο σώμα-παλικάρι κάνει τζόκινγκ. Δυνατά πόδια ανοιχτές πλάτες!!! Δυο κορίτσια με σορτς περπατούν κι εκείνες τινάζοντας τις αλογοουρές, τα μαλλιά τους στην ταχύτητα που αναπτύσσουν τα πόδια τους.

Άνθρωποι πολλοί, γνωστοί και μη, συναντήσεις τυχαίες  πολλές φορές γνωριμίες με κοινό ενδιαφέρον τη συνάντηση στη βόλτα κατά μήκος στο ποτάμι. Κι εκείνο; 

Εκείνο πάντα ήταν εκεί, πάντα γαλήνιο και ήρεμο είχε τη δική του ρότα χαραγμένη σα να μην νοιάζεται για τους ανθρώπους που βρήκαν τη συντροφιά του τόσο όμορφη και θέλησαν να γίνουν συνοδοιπόροι του. Παράλληλες πορείες, διαφορετικές. Μία η φύση δύο τα μέρη της. Το ποτάμι και οι άνθρωποι. Κι όμως! Συναισθήματα τα νερά Του και οι ψυχές των ανθρώπων. Έτσι κάπως σε καλεί κοντά του χωρίς καν να το συνειδητοποιείς!!! Γίνεσαι φύση γιατί εκεί ανήκεις!

Κατερίνα 

alt


Πορτρέτο γυναίκας!

alt


Περασμένα μεσάνυχτα, στο δωμάτιο σκοτάδι μια ατμόσφαιρα τέτοια που να βοηθάει στη μοναξιά να γίνει τώρα εποικοδομητική φίλη.  Σκοτάδι επιλογής που κάνει ένα σώμα σχεδόν αόρατο μια σκιά ή ένα περίγραμμα γυναίκας. Στον τοίχο εδώ κι εκεί κάτι υποψίες φωτός κάτι πινελιές της απόχρωσης του γκρι και ανοιχτό τόσο όσο να διαγράφει τη φιγούρα . Εκείνης γυναίκας που, αδιασμένη στον καναπέ της κάνει ταξίδια μυαλού και πάλι. Το δείχνει η έκφραση των ματιών της. Απλανές βλέμμα σταθερό.  Το κεφάλι γερμένο ακουμπισμένο στο ένα χέρι, τα πόδια μαζεμένα γυαλίζουν πάνω από τα γόνατα όπου αφήνει ακάλυπτο μέρος το σιελ νυχτικό και καθώς τα περίεργα παιχνίδια ενός αμυδρού φωτός πέφτουν σε κείνο το σημείο των ποδιών της. Το υπόλοιπο σώμα καλύπτει το νυχτικό ως εκεί που δύο τιράντες το κρατούν στους ώμους. Νύχτα καλοκαιρινή , ζέστη στο δωμάτιο ένας ανεμιστήρας θαρρείς σαλεύει στο ταλέντο του ζωγράφου. Φόκους σε κείνη και πάλι, έχει ακουστικά φορέσει στα αυτιά από ένα μέσο σύγχρονο, έναν υπολογιστή να της δώσει τη μουσική, να της δώσει το μέσο να ¨φύγει¨!!! Παλιότερα αυτός θα είχε αντικατασταθεί με ένα κασετόφωνο ή ένα γουόκμαν ...;ίσως!!! Μα η μουσική δεν αντικαθίσταται και η μουσική μαγεύει. Στον τοίχο όπου μάλλον κοιτάζει κάτι σκιές από φως από τα έξω της πόλης ή των αυτοκινήτων τόσο φως όσο, όσο ...;

Πίσω από το καβαλέτο με το πορτρέτο η ίδια ή γυναίκα. Σαλεύει γοητευτικά χωρίς ούτε κι εκείνη να το συνειδητοποιεί, προσπαθεί να κινήσει αμυδρά το ένα της πόδι χωρίς να ενοχλήσει το ζωγράφο, η μουσική εδώ είναι απτή ...;καλύτερα αισθητή να πω ...;κι έτσι η γυναίκα ζει, ταξιδεύει σ' αλήθεια. Να ήταν πρώτη φορά!!! Το σώμα κάτι γυρεύει, εκείνη προσπαθεί να το τιθασεύσει. Είναι η ώρα ...;και η μουσική, και ι σκιές στον τοίχο και οι φαντασιώσεις ,είναι η νύχτα και οι επιθυμίες της!!!

Αλλά σαν κάτι μαγικό να δεις, αυτό το αντιλαμβάνεται ο καλλιτέχνης και δες πόσο αισθησιακό τον αποκαλύπτει αυτόν τον πίνακα, πίνακα ζωγραφικής , πορτρέτο γυναίκας , μια προσπάθεια να προσωποποιήσει τα πάθη και τις επιθυμίες των ανθρώπων.

Πολύ καλή προσπάθεια!!!

Κατερίνα


Η Αναχώρησή Της

Το ποίημα είναι του ποιητή Γεωργίου Ζαλοκώστα 

μπήκε στους διαγωνισμούς της πρώτης λυκείου

στο σχολείο φέτος...το αγάπησα από την πρώτη στιγμή

που το διδάχτηκα...



...Ο έρωτας, σύμφωνα με τη ρομαντική αντίληψη

-ο ρομαντισμός χαρακτηρίζει το ποιητικό έργο του συγκεκριμένου ποιητή- 

δε γεμίζει με χαρά τον άνθρωπο, αλλά βασανίζει την ψυχή του και

τον οδηγεί στη μεγαλύτερη απογοήτευση. Το ποίημα "Η αναχώρησή της" 

εκφράζει ακριβώς αυτό το κλίμα.


alt


Ξυπνώ και μού'παν έφυγεν
η κόρη π' αγαπούσα
και κατεβαίνω στον γιαλό
τη θάλασσα παρακαλώ
την πικροκύματούσα

Εγώ τα πρώτοδέχτηκα
τ' αφράτα της τα κάλη
μού'πε ένα κύμα - και γι'αυτό
με πόθο και με γογγυτό
φιλώ το πέριγιάλι

Τα μάτια της ερώτησα
μην ήταν δακρυσμένα
Ενα άλλο κύμα μου μιλεί
- σαν το χαρούμενο πουλί
που πήγαινε στα ξένα

Το τρίτο κύμα ερώτησα
εμέ γιατί ν' αφήσει;
Να κλαίω και να λαχταρώ
περνάει το κύμα το σκληρό
χωρίς να μου μιλήσει


Ότι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο...



 

Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ανθρώπινες σχέσεις, γιατί εκεί πάει το μυαλό αν δει μόνο τον τίτλο κάποιος. Φυσικά συμπεριλαμβάνονται και αυτές αλλά ...

Γιατί μια σελίδα της ζωής μας αν γυρίσουμε νιώθουμε κάπως; Ένα κενό . Κάτι που πια αφήνει πίσω του και πώς να αναπληρωθεί.

Ακόμα και πράγματα που όταν τα έκανες τα θεωρούσες επουσιώδη ή και βαρετά. Είναι η δύναμη της συνήθειας; Ή ότι οργανώνεσαι όσο κάτι διαρκεί κάπως και μετά ΄΄ξεβολεύεσαι΄΄;

Λοιπόν να το ξετυλίξω το κουβαράκι να δούμε μπας και; Για να δούμε. Λοιπόν , προγράμματα στη ζωή κάνεις από τότε που νιώθεις τον εαυτό σου. Σχεδιασμούς, υπολογισμούς, ελπίδες για απόδοση όσων σχεδιάζεις. Και μετά υλοποίηση. Τελικά δοκιμή είναι όλα. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν σου βγει ότι προγραμμάτισες. Άλλες φορές πάλι ξέρεις εκ των προτέρων ότι το πρόγραμμά σου είναι βραχύβιο , είναι συγκεκριμένο γίνεται για κάποιους λόγους και θα τελειώσει. Μπαίνεις λοιπόν μέσα στο πρόγραμμα που εσύ έκανες γίνεσαι υλοποιητής του, ελπίζεις να πετύχει. Έτσι ζεις ένα διάστημα σε αυτό. Μερικές φορές το διάστημα είναι μεγάλο.(Μια σχέση , ένας γάμος, ο σχεδιασμός μιας εργασίας). Κι άλλες το διάστημα μικρό και συγκεκριμένο.( Παρακολούθηση ενός επιμορφωτικού προγράμματος, ακόμα ακόμα και μια θεραπεία που έχει να κάνει με γιατρό, φυσικά. Ή κάτι πολύ πιο απλό. Μια εκδρομή , οι διακοπές μας. Έτσι εκεί και με αυτό το σχεδιασμό ζεις πολύ ή λιγότερο χρονικό διάστημα. Αρχίζεις με πειραματισμό -σε όλες τις περιπτώσεις αν το εξετάσεις-μετά συνηθίζεις και νιώθεις σίγουρος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να απογοητευτείς κάποτε, να νιώσεις σπουδαίος άλλοτε , να νιώσεις πως πρέπει να παλέψεις περισσότερο και να δόσεις ψυχή , να δόσεις πάθος , να δόσεις κομμάτι εαυτού σου σίγουρα. Συνηθίζεις τη ζωή σου έτσι, κάνεις οτιδήποτε άλλο παίρνοντας υπ' όψιν ότι έχεις να κάνεις και το πρόγραμμά σου, αλλά ...

Μήπως οτιδήποτε τελικά έχει να κάνει με μας, τον ψυχισμό μας και τις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους; Τι θέλω να πω. Στη ζωή μας ότι και να κάνουμε δεν το κάνουμε μόνοι μας. Προχωρούμε παράλληλα , ακολουθώντας, οδηγώντας, πάντως έχουμε άλλους ανθρώπους μαζί μας. Ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας, αφήνουν στίγμα. Πόσα λοιπόν στίγματα έχουμε όσο μεγαλώνουμε σε ηλικία! Όσες και οι επαφές μας με άλλους ανθρώπους. Στίγματα όμορφα και άσχημα πολλές φορές, αλλά είναι πάντα επηρεασμοί μας μεγαλύτεροι ή μικρότεροι.

Τα ωραία πράγματα δεν θες να τελειώσουν ποτέ. Είναι φυσικό όταν ζεις κάτι όμορφο να μη θέλεις να τελειώσει. Αυτά είναι σαν μια εκδρομή που ξέρεις ότι σίγουρα θα είναι όμορφα όπως και να έχει. Ωραία πράγματα είναι και όταν για κάτι προσπαθείς, δοκιμάζεσαι , παλεύεις αλλά στο τέλος τα καταφέρνεις.

Μερικά πράγματα δεν είσαι σίγουρος αν θες να τελειώσουν. Ή δεν θες να τελειώσουν αλλά πρέπει. Τα τελειώνεις. Και μετά; Το κενό μεγάλο, οι αμφιβολίες, η σκιά στη ψυχούλα, γίνεσαι παρηγορητής του εαυτού σου. Θέλεις να πετύχεις μια κάποια αμνησία της προσπάθειας , του σχεδίου σου ή του βιώματος σου για να προσπεράσεις όσο γίνεται ανώδυνα.

Υπάρχουν και οι σελίδες ζωής που, δεν καταφέρνεις. Να φέρεις σε πέρας όπως τα επιθυμούσες. Νιώθεις αρνητικά συναισθήματα και όταν είσαι εν τω σχέδιο εύχεσαι να τελειώσει ή παίρνεις απόφαση να το τελειώσεις. (Ένας χωρισμός κοινή συναινέσει ας πούμε ή το να κλείσεις μια επιχείρηση που δεν δούλεψε καλά)

Κι όμως! Και αυτά ακόμα σου αφήνουν το κενό τους όσο κι αν επιδίωκες να κλείσεις.

Τώρα που το ξετυλίγω το κουβαράκι είναι το πόσο με πάθος ζεις κάτι στη ζωή σου. Πόσο ελπίζεις σε αυτό. Πόσο δένεσαι με τους ανθρώπους που σχετίζεσαι όταν υλοποιείς. Ή πόσο τελικά είσαι ευπροσάρμοστος σε νέα ξεκινήματα ζωής ώστε να νιώθεις το κενό του τελειώματος λίγο πιο ανώδυνα.

Μάλλον όταν το σχέδιο τελειώνει θα πρέπει να αντικαθίσταται με κάτι άλλο. Όχι απαραίτητα ίδιο ή παρόμοιο. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός λένε και εδώ να το χρησιμοποιήσω κι εγώ. Από την άλλη λένε και ότι πρέπει να ¨πενθήσεις¨ ότι χάνεις -στο βαθμό της σοβαρότητας του φυσικά- ώστε να πας παρακάτω.

Να το συμπέρασμά μου πάλι. Αυτό το ανεξήγητο , το θαυμαστό , το μυστήριο που λέγεται ψυχή, μας παίζει τους ανθρώπους!!!

Κατερίνα

alt


Λεφτά δεν υπάρχουν!!!

Abba - Money, Money, Money

Κοίτα τώρα κάθισα κι εγώ να ασχοληθώ με το άτιμο το χρήμα! Ποτέ δεν ήταν ανάγκη μου ποτέ δεν το αγάπησα τόσο ώστε να κοιμάμαι και να ξυπνώ μαζί του. Είχα μια έννοια αλλά πάντα περίσσευε-δεν είμαι και πλεονέκτης-αρκούμαι στα λίγα και εκλεκτά της ζωής που μπορείς να τα βρεις και διαθέτοντας λίγα χρήματα. Και γενικά προσπαθούσα να βρω νόημα σε άλλα πράγματα και έψαχνα σε άλλες έννοιες να δώσω μεγαλύτερη σημασία και ουσιαστικές για την πορεία μου και των ανθρώπων  ευρύτερα στον κόσμο.

Σιγά σιγά μπαίναμε στο τούνελ που λεγόταν οικονομική κρίση. Το τελευταίο διάστημα το σκοτάδι εκεί μέσα πύκνωνε. Οι φωνές των απελπισμένων ανθρώπων που διέρχονταν το σκοτάδι αυτό πολλές και απελπισμένες. Τα πρόσωπα κατηφή, τα μάτια να καθρεφτίζουν το φόβο για τι θα γίνει όταν ξημερώσει αύριο. ¨Έχουμε παιδιά και τι θα κάνουν;¨ ¨ Πως θα ζήσουμε;¨ ¨Αδικία είναι να μας καταδικάζουν σε ζωή μίζερη έτσι¨.

Δεν ήταν αβάσιμα όλα αυτά βέβαια. Έτσι είναι αλλά εγώ ...;επέμεινα να βλέπω τη ζωή αλλιώς. Το ήθελα. Ίσως το είχα ανάγκη. ¨Μα πως θα συνεχίσω μες στην τόση μιζέρια;¨ ¨ Όχι θα ξορκίσω το κακό, δεν είναι έτσι και το χρήμα τι είναι; Μια εφεύρεση του ανθρώπου για τις συναλλαγές του μόνο.  Και πριν το χρήμα υπήρχε ζωή. Και είναι τόσα που δεν εξαγοράζονται με αυτό. Γιατί λοιπόν τόσος πανικός; Γιατί να τρωγόμαστε και να ροκανίζουμε τη μικρή ζωή μας με αυτόν τον τρόπο;¨

Αυτά έλεγα και τα πίστευα. Είχα τη δική μου ανάγκη να πιστεύω έτσι και νόμιζα πως έδωνα θάρρος και στους άλλους και τις θεωρίες μου αυτές περί της ακύρωσης του χρήματος και βάζοντας άλλα πιο πάνω κι πιο πέρα πιο ¨ουσιώδη¨ και ουσιαστικά.

Εδώ θέλω να εξηγήσω και γιατί εγώ επέμενα να γράφω για συναισθήματα , για συμπεριφορές, σκέψεις και ποιητικά κείμενα και να τα δίνω εδώ μέσα , έτσι να εξομαλίνω ήθελα την όλη κατάσταση μιας και αυτός ο χώρος -το ιντερνετ- είναι χώρος ενημέρωσης με ποικίλους τρόπους.

Όχι ποτέ δεν ήμουν εκτός τόπου και χρόνου. Μάλιστα πάντα μου ήμουν πολιτικοποιημενο άτομο και με αφορούσαν τα όσα γινόντουσαν γύρω μου. Απλά αρκετά ρομαντική όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενο. Και λίγο ευαίσθητη ίσως τόσο που να θέλω να δω και μια καλή πλευρά στο μαύρο του τοίχου του τούνελ.

Αλλά όσο κι αν ήθελα να μη βλέπω το σκοτάδι ...;τι γίνεται; Όσο κι αν το μυαλό με επιχειρήματα ακύρωνε το χρήμα σαν πηγή φωτός γιατί σε λίγο άρχισε να σκοτεινιάζει και σε μένα γύρω μου;

Όχι όχι φυσικά δεν αλλάζω γνώμη στα ιδανικά που εγώ πιστεύω πως προέχουν όλων στη ζωή μας αλλά ...;

Αλλά κοίτα τώρα που έχει αρχίσει να λείπει και σε μένα το χρήμα! Γελοίο!!! Όχι ακριβώς βέβαια το χρήμα , τα όσα μπορείς να κάνεις με αυτό.  Με έχει περιορίσει όσο αρχίζει να λείπει και αυτό δε μ' αρέσει. Σκέφτομαι: ¨Η ζωή είναι μπροστά μου αλλά αν δεν μπορώ να τη ζήσω τι νόημα έχει; Γιατί τη ζωή δεν τη ζεις για να τη ζεις. Τη ζωή θα πρέπει να τη ζεις για την ποιότητα που εκείνη μπορεί να σου προσφέρει και δυστυχώς δυστυχώς την ποιότητα την αγοράζεις με χρήμα!!!

Αλλά εδώ που τα λέμε και τι δεν αγοράζεις με χρήμα; Την υγεία σου πολύ συχνά; Την μόρφωση; Πια και την αγάπη-άμα έχεις όβολα σε βλέπει αλλιώς ο άλλος!!! Αξίζει να σε ψάξει Wink Την διασκέδασή σου; Εκτός αν λες διασκέδαση ένα περίπατο ...;ίσως αλλά είναι τόσα αλλά ...;

Το φαγητό , το νερό αυτονόητα για τη ζωή και αυτά τα πληρώνεις. Πολλά παραδείγματα μπορώ να αναφέρω, τα ξέρουμε όλοι. Σημασία έχει πως αν το παρόν είναι κακό, το μέλλον καθόλου ευοίωνο, και φοβάμαι μη χάσουμε αξιοπρέπεια,  υπερηφάνεια, σεβασμό στον συνάνθρωπο, ειλικρίνεια , να μη χάσουμε τους εαυτούς μας , τη ζωή μας, το χαμόγελό μας να μη γίνουμε αρπαχτικά στερούμενοι μια εξεύρεση για την εξυπηρέτηση μας ΤΟ  ΧΡΗΜΑ!!!

Κατερίνα


Επιμένω να είμαι ρομαντική. Είμαι λάθος;;;

Σήμερα τα συναισθήματα πολλά και ανάμικτα. Τον τελευταίο καιρό μου συμβαίνει αυτό. Σε μία μέρα να νοιώθω πως ζω μια μικρή ζωή. Κεφάλαια να κλείνουν, αμφισβητήσεις, ερωτήματα , πικρία με χαρά μαζί , ελπίδα πάνω από όλα για το καλύτερο και ...;εγώ να επιμένω. Γιατί επιμένω; Κάποιος μου είπε να μην είμαι τόσο εκδηλωτική λέει. Να προσέχω τους ανθρώπους γιατί δεν είναι όπως τους έχω στο μυαλό μου. Δεν ζω σε κοινωνία αγγέλων. Κι εδώ μέσα ότι δεν θα πρέπει ίσως να ¨ανοίγομαι¨. Να ανοίγομαι; Είναι λοιπόν ελάττωμα αυτό; Όχι δεν είναι πρώτη φορά που μου το λένε. Μα εγώ επιμένω. Να είμαι αφελής ; Λες; Δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση πως υποτιμώ τους ανθρώπους όταν τους χαμηλώνω σε επίπεδο με αυτόν τον τρόπο. Εδώ είμαι δυο χρόνια και ένα μήνα περίπου. Την αγαπώ τούτη δω τη γωνιά και αν και έχω χάσει φίλους(έχουν σταματήσει για δικούς τους λόγους) έχω κάνει νέους φίλους μα εδώ εμένα είναι η γωνιά μου. Όταν ¨φουντώνω¨ από συναισθήματα και σκέψεις και όνειρα και επιθυμίες και εικόνες θέλω να τα αποθέσω κάπου. Έτσι σαν γιατρικό τον βλέπω αυτόν εδώ τον χώρο και από προσωπική ματαιοδοξία πολύ συχνά γράφοντας λίγο παριστάνοντας το λογοτέχνη. Απωθημένο; Πες το κι έτσι! Είναι και ένας τρόπος επικοινωνίας. Ναι, εδώ από αυτόν τον χώρο έκανα φιλίες ανθρώπους αγαπημένους πια. Όταν αγαπήσω εγώ δεν γίνεται να διαγραφεί από την ψυχή μου ο αγαπημένος γιατί, ξέρω γιατί μπήκε από κει μέσα.

Κι έτσι θα συνεχίσω με συγχωρεί το κοινό , δηλαδή όλοι εσείς σύντεκνοι που θα υπάρχω όσο τον έχω ανάγκη αυτόν εδώ το χώρο μη επιδιώκοντας τίποτ' άλλο.

Συνεχίζω. Και σήμερα έκλεισε το κεφάλαιο σχολείο για μένα ...;δηλαδή όχι ακριβώς έκλεισε, διακοπές έκανε. Στα πλαίσια όσων ανέφερα παραπάνω, ότι εδώ είναι ο χώρος που αποθέτω την ψυχή μου, έχω να δηλώσω πως το από χρόνια απωθημένο να ολοκληρώσω την πρώτη λυκείου επιτέλους επετεύχθη. Και έπεται συνέχεια φυσικά. Είναι τόση η χαρά μου αυτή τη στιγμή για αυτό το γεγονός που έχω την ανάγκη να το φωνάξω. Και που θα ακουστεί περισσότερο; Που αλλού εκτός από το νετ!

Είμαι περήφανη. Χαρούμενη . Ένα μικρό βήμα στη ζωή μου έκανα μπρος. Σιγά σιγά μικρά μικρά βήματα είναι η αρχή μου για να μην απογοητεύομαι. Είπαμε το ελάττωμά μου! Είμαι συναισθηματική. Και ως τέτοια ...;σήμερα ζω και πάλι ότι ένοιωθα τότε. Την πρώτη φορά που είχα πάει σχολείο-συνήθιζα να το λέω όλη τη χρονιά αυτό. Μου φαινόταν αστείο. Σήμερα τελευταία μέρα στο σχολείο καλέ σε ότι ηλικία τα ίδια συναισθήματα. Σχεδόν να κλάψω που αποχωριζόμουν το χώρο, τους φίλους, τους καθηγητές ...;

Και στο καπάκι μια ομιλία. Η ομιλία; Η αγάπη που όλα τα νικά , που όλα τα ξεπερνά ακόμα και την κρίση. Ποια κρίση; Έχουμε αναρωτηθεί ότι η κρίση που περνάμε ως ανθρώπινο είδος δεν είναι η οικονομική αλλά πιο βαθιά και ουσιαστική και ότι η οικονομική είναι μόνο επιφάνεια ...;!!!

Τι έλεγα στην αρχή αυτού του κειμένου; Το ερώτημα ήταν μήπως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους; Μήπως πρέπει αν είμαστε επιφυλακτικοί με το συνάνθρωπό μας; Στην ομιλία σημειώθηκε και υπογραμμίστηκε η σημασία του δώσε και πάρε αγάπη ...;

Δεν ξέρω. Τελικά τόσο αιθεροβάμον είμαι ; Ανώριμη; Ρομαντική; Ονειροπόλα; Επιμένω να είμαι συναισθηματική . Έχω κι εγώ τα ελαττώματά μου ...;

Και μια τυχαία συνάντηση . Δυο κυρίες που είχαμε συνυπάρξει σε κάποια άλλα μαθήματα που παρακολουθούσαμε μαζί. Τι χαρά που πήρα. Νομίζω και εκείνες που με είδαν.

Δεν είναι ωραίο λοιπόν όλο αυτό; Οι ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολο θα πεις. Γιατί για μένα είναι εύκολο; Και συγχρόνως τόσο ευχάριστο. Είναι από τα ποιο ευχάριστα στη ζωή. Να επικοινωνείς. Να επικοινωνείς σωστά . Ανιδιοτελώς. Και καλοπροαίρετα. Όλες οι εμπειρίες στη ζωή αν δεν είναι συνυφασμένες με τον άνθρωπο και τις εμπειρίες που σου δίνει η επικοινωνία με τους άλλους τότε μετράνε ως τίποτα!!!

Κατερίνα

alt


...σαν ένα έπιπλο...

A Fistful of Dollars - Ennio Morricone

altΕίμαι μια καρέκλα! Μια όμορφη καρέκλα, ένα έπιπλο βολικό σε όλους, μια θέση να ξεκουράζονται όλοι πάνω μου, να κάθονται ώρες ή λεπτά άσχετα με το πώς , πότε και ποιον ήθελα εγώ να ξεκουράζω, να με παίρνουν ανά πάσα στιγμή από τη θέση που με είχαν τοποθετήσει την προηγούμενη φορά και να με μεταφέρουν όπου εκείνους τους βολεύει, έτσι ώστε να περνούν καλά.

Εγώ είμαι μια καρέκλα. Είναι ο προορισμός μου αυτός, να δέχομαι ...! Μου αρέσει ως ένα σημείο. Εγώ δέχομαι και οι άλλοι με φροντίζουν.

Είμαι μια καρέκλα. Με φρόντιζαν όλοι, ήθελαν να είμαι άψογη, σαν καινούρια πάντα, ίσως λίγο σε κλασικό στιλ, γέμιζα μια γωνιά όταν με χρησιμοποιούσαν πάντα, δηλαδή γέμιζα τα κενά των άλλων!

Είμαι μια καρέκλα. Και έχω να διηγηθώ πολλά από τη σχέση μου με τους ανθρώπους που με χρησιμοποιούσαν καλά και άσχημα, πάντα άλλωστε η επαφή με τους άλλους έχει να δώσει ...

Τώρα; Είμαι μια καρέκλα. Όχι κλασική. Ποτέ δεν ήμουν κι ας γέμιζα ένα κλασικό χώρο ...Όχι δεκτική. Όχι ακρίτως δεκτική. Ορισμένα έπιπλα όταν παλιώνουν, ωριμάζουν ...μεγαλώνει η αξία τους. Τώρα ξέρω ...!!!

Και λοιπόν ; Ποιος ο ρόλος μου σαν καρέκλα; Να δέχομαι πάντα, άλλωστε με διατηρούσαν σε καλή κατάσταση οπότε ...έπρεπε να δεχτώ ...Να κάθονται πάνω μου ...!!! Να είμαι βολική ...

Δεν ξέρω αν θέλω να είμαι μια καρέκλα!!! Μάλλον ξέρω ...Δεν θέλω πια να είμαι μια καρέκλα!

Θέλω να σπάσω το ξύλο που είμαι φτιαγμένη. Θα γίνω κομμάτια. Μα εγώ θέλω να γίνω ένα άλλο έπιπλο. Ένα έπιπλο μοντέρνο. Θα έχω πάλι τη θέση μου στο χώρο. Θα με χρησιμοποιούν, ναι! Όλοι άλλωστε είμαστε έπιπλα. Μα το κάθε έπιπλο έχει διαφορετική βαρύτητα και υπόσταση. Θα γίνω ένα έπιπλο που θα τραβάω την προσοχή όλων! Θα είμαι το ξεχωριστό στο χώρο. Θα είμαι εξίσου όμορφη με το πριν. Αλλά οι άλλοι θα με χρησιμοποιούν γιατί θα με χαίρονται.

Εγώ θα σπάσω σαν καρέκλα!

Εγώ θα γίνω ένα σεκρετέρ!

alt

Όμορφο , κομψό έπιπλο! Ξεχωριστό και ...με πολλά συρταράκια. Κάθε συρταράκι και μια έκπληξη. Ένα μυστήριο, ένα μυστικό!!! Θα γίνω ένα σεκρετέρ! Θα με χρησιμοποιούν για να αποθέτουν πνεύμα με τη γραφή τους πάνω μου και όχι απλά να ξεκουράζονται. Θα μπορώ να κλείνω ¨το ράφι μου¨ όταν θέλω και να ανοίγω όταν θέλω , να είμαι εξίσου όμορφο αλλά όλοι θα με αγαπούν , θα με θέλουν γιατί θα με θαυμάζουν και θα τους είμαι εκλεπτυσμένα, χρήσιμο.

Ένα σεκρετέρ τώρα που το σκέφτομαι ... Χρειάζεται περισσότερο ξύλο από μια καρέκλα. Θα αποκτήσω υλικό. Θα τα καταφέρω. Θα ξεχωρίσω στο χώρο μου!

Θέλει δουλειά. Όμως τώρα ξέρω τι θέλω να γίνω.

Όταν κάτι δεν σου πάει, το αποτινάζεις από πάνω σου και καταφέρνεις, με κόπο ίσως, ότι εσένα σου ταιριάζει!

Κι έτσι ένα έπιπλο από βολικό για να είναι αγαπητό γίνεται ξεχωριστό κι έτσι το αγαπούν περισσότερο ...!!!

Κατερίνα


Όταν μιλάνε τα μέσα...

Trentemoller - Miss You

Δες τώρα πως κάτι, ένα μικρό μικρό έναυσμα, θέλεις να δώσεις και να ¨ανοίξεις¨ τα φύλλα της καρδιάς σου πάλι.

Μια καρδιά που καιρό ασφυκτιά στο μέσα της κλισμένη και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία.

Όχι! Δεν είμαι εδώ στον χρόνο τούτο αυτή τη στιγμή. Ούτε στο χώρο εδώ -είναι γλυκό, καλοκαιρινό βράδυ σαν τόσα της ζωής!

Εγώ θέλω, έχω ανάγκη να ¨φύγω¨. Έτσι απλά βυθίζομαι σε σχήματα του μυαλού , ταράζομαι σε συναισθήματα και ριγώ σε επιθυμίες.

Μμμ είναι σαν κάπου να θέλω να ταξιδέψω όχι στα γήινα , όχι στα απτά και συνηθισμένα.

Ή να μπορούσα να κολυμπήσω στο καταμεσής τ' ουρανού.

Εγώ μια κουκίδα, ένα ον παρ' όλα αυτά μες στο άπυρο να δείξω ...

Να, είμαι εδώ! Έχω δύναμη. Έχω θέληση. Μπορώ να υπάρχω. Συμπληρώνω κι εγώ , θα φωτίσω μόνη μου κάποτε.

Θα με δει ο κόσμος. Θα τον ξαφνιάσω ...

Αγάπη για ζωή το λεν αυτό! Αλλά ...

Μια κουκίδα. Ένα κάτι από τα ίδια. Ποια η διαφορά; Τι το ξεχωριστό; Ποιος νοιάζεται;

Κι αν γίνω άυλη και χαθώ σαν κάτι αστεράκια που ξαφνικά χάνονται κι όμως κανείς δεν καταλαβαίνει την απουσία.

Θέλω να λάμψω ...Θέλω ...Θέλω;;; Μπορώ; Νοιώθω μοναξιά ,όχι της επιλογής. Δεν μπορώ να λάμψω μόνη μου! Ένα αστεράκι είμαι μόνο. Έχω ανάγκη ...

Τον ουρανό! Έναν ουρανό αγάπης!

Μια αγάπη αγνή , πραγματική , παιδική! Σ' αυτόν τον ουρανό θα μπορούσα να λάμψω και να ξεχωρίσω ...

Ας είναι ...η ελπίδα είναι πάντα το φως και τα όνειρα ο οδηγός και η ώθηση!!!

Κατερίνα

alt

Love Online
Myspace Layouts